PATH OF OBLIVION

A review on Nazar Moosavinia, Mah Art Gallery by Ali Ettehad A period of Nazar Moosavinia’s work can be summarised as the fear of the moment of death. Moosavinia’s characters, which are developed in the manner of those from the movies and whose behaviour is as fixed as their range of clothing is, have been confronted with the fear of death in the past years in different ways. Although what the viewer sees in the works is the moment of death of the character, through the reappearance of these characters in other works it is shown that the supposed death never occurred and the characters have only sensed a taste of it. If we investigate the inner world of the characters of Nazar Moosavinia’s artworks, they appear exaggeratedly sadomasochistic: they resemble the characters of J. G. Ballard’s novel, Crash, who find pleasure in exposing themselves to a horrid death and preparing the ground for the fear of their acquaintances. However, such a reading is only acceptable when we limit these characters to the world of the image. Through making connections between the narrative existing inside the image and the narrative outside it – resulting from the historical lived experience of citizens of this country – new meanings emerge. In the new reading, other qualities of Moosavinia’s works come to the fore. Most of the artist’s works benefit from a kind of timelessness and the backgrounds are also empty and untouched. This quality helps the viewer to attach the context (outside the frame) to the world inside it. Such a procedure not only distances the fear of the moment of death from the neurotic level of the characters, rather it turns it into a real fear that our fellow countrymen are very familiar with. In another period of the artist’s work, life in southern part of Iran at the time of American air attacks on Iraq created artworks which could reflect such a horror. The new works correspond to the artist’s life today. مسیرفراموشی نمایشگاه آثار نزار موسوی‌‌نیا گالری ماه علی اتحاد شاید بتوان دوره‌ آثار نزار موسوی‌نیا را در عبارتي ساده خلاصه کرد: ترس لحظه‌ مرگ. شخصیت‌های موسوی‌نیا که گویی همچون شخصیت‌های سینمایی پردازش ‌شده‌اند و دامنه‌ خصوصیات رفتاریشان و مجموعه لباس‌هایی که بر تن می‌کنند از پیش مشخص است چند سالی است که به شیوه‌های مختلف در معرض ترس از مرگ قرار می‌گیرند. گرچه آن‌چه مخاطب در آثار می‌بیند لحظه‌ مرگ شخصیت است لیکن با ظهور دوباره‌ این شخصیت‌ها در دیگر آثار، گویا هنرمند می‌خواهد به مخاطب نشان دهد که مرگی که تصور می‌کرده هرگز واقع نشده بلکه شخصیت تنها طعم وقوع آن را چشیده است. تا زمانی که شخصیت‌های آثار نزار موسوی‌نیا را تنها در جهان درون آثار بکاویم به شکلی اغراق‌آمیز خود ‌دیگرآزار به نظر می‌آیند: آدم‌هایی که همچون شخصیت‌های رمان تصادف اثر جی.جی بالارد با قرار دادن خود در معرض مرگی فجیع، لذت‌جویی کرده و بستری برای ترس اطرافیان فراهم می‌سازند. اما آن‌چنان ‌که گفته شد این خوانش تنها در صورتی قابل قبول خواهد بود که این شخصیت‌ها را به جهان درون تصویر محدود کنیم. با برقراری ارتباط میان روایت درون تصویر و روایت بیرون قاب که حاصل تجربه‌ تاریخی زیسته‌ شهروند این سرزمین است معناهای تازه‌ای سربر‌می‌آورد. در خوانش تازه، ویژگی‌های دیگری از آثار موسوی‌نیا به یاری می‌آیند. عمده‌ آثار هنرمند از نوعی بی‌زمانی بهره می‌برند و نیز پس‌زمینه‌ها خالی و بکر است. این ویژگی کمک شایانی می‌کند تا مخاطب بتواند بستر خود - یعنی بستر بیرون قاب - را به جهان درون قاب ضمیمه کند. چنین سازکاری نه تنها ترس لحظه‌ مرگ را از سطح روان‌نژندی شخصیت‌ها دور می‌سازد که آن را به ترسی حقیقی بدل می‌کند که هم‌میهن هنرمند آن را به‌خوبی می‌شناسد. در دوره‌ای از آثار پیشین هنرمند، زندگی وی در جنوب ایران آن‌هم در زمان حملات هوایی امریکا به خاک عراق آثاری را سبب شد که چنین ترسی در آن‌ها قابل پی‌گیری بود، آثار تازه نیز برابر نهادهایی با زندگی امروز هنرمند هستند.