THE POST-APOCALYPTIC LANDSCAPES

A review on Ghasem Mohammadi's solo show at Mah gallery, by Ali Ettehad, Feb. 19-Mar. 2, 2010

Ghasem Mohammadi held his fourth solo exhibition at the Mah Art Gallery. Despite his activities during recent years he continues to be known as an emerging young painter. Anyone who has seen his previous series knows that his work is mainly comprised of urban and industrial items which have been left in empty and abandoned spaces. This feature, along with his particular use of colour scheme and technique, has made his work unique. His former series are characterized by a non-spatiotemporal aspect through which the abandoned scenes and constructions remind one of the film of Cormac McCarthy’s The Road amongst many other post-apocalyptic examples.

Given that there are many similarities between Mohamadi’s new series and his previous work, the new series nevertheless heralds a new period for the artist as well as revealing a gradual transition in the development of his works. The animals and human beings – as though they have appeared hurriedly and in a state of agitation from around the world of the image – indicate a sense of change, although they cannot bring any prosperity to the deserted landscape through their meager presence. The writings and colours attach a spatial aspect to the works: here a number plate, there Iran’s tricolour flag on a locomotive, and somewhere else the warning sign on an electrical box – all are the elements linking Mohammadi’s location-less scenes to a particular context of life. This connection seems to be related to the social conditions surrounding the artist. Such a reading would make little sense without taking into consideration the period and phase the artist is going through; and this point underlines the necessity of following the changes in his work as well as the significance of the continuity between phases.

منظره‌های پساآخرالزمانی

نقاشی‌های قاسم محمدی در گالری ماه 30 بهمن تا 11 اسفند ماه 1388 علی اتحاد قاسم محمدی چهارمین نمایشگاه انفرادی‌اش را در گالری ماه در حالی برگزار کرد که با وجود فعالیت نقاشانه‌اش در این سال‌ها همچنان از او به عنوان یک استعداد جوان نام برده می‌شود. اگر مجموعه‌های پیشین محمدی را دیده باشید خواهید دانست که آثار او غالباً از عناصر شهری و صنعتی‌ای ساخته می‌شوند که در فضاهایی خالی و متروک رها شده‌اند. موضوعاتی از این دست در کنار چرخه رنگ و نیز تکنیک اجرایی خاص محمدی آثار او را منحصر به فرد ساخته است. یکی از ویژگی‌های مجموعه‌های پیشین هنرمند بی‌زمانی و بی‌مکانی مناظر صنعتی او بود. مناظر و سازه‌های رها شده‌ای که شخص را به یاد رمان جاده اثر کورماک مک‌کارتی و یا بسیاری نمونه‌های پسا- آخرالزمانی مشابه می‌اندازد. مجموعه تازه محمدی با وجود تشابهات بسیاری که به مجموعه‌های پیشین دارد از سویی دوره تازه‌ای از آثار او معرفی می‌کند و از سوی دیگر شیب نرم تغییر در روند کاری او را به رخ می‌کشد. حیوانات و آدم‌ها که گویی از گوشه و کنار جهان تصویر، پریشان و آسیمه سربرآورده‌اند با آن که نمی‌توانند با حضور قلیل خود متروکه‌های زمینه را رونق ببخشند لیکن خبر از تغییر می‌دهند. نوشته‌ها و رنگ‌ها نیز تعلقات مکانی خاصی را به آثار ضمیمه می‌کنند. جایی شماره پلاک، جایی سه رنگ پرچم ایران روی لوکوموتیو و در تصویری دیگر نوشته اخطار روی جعبه تقسیم برق همگی عناصری هستند که مناظر بی‌مکان محمدی را به بستر زیستی هنرمند پیوند می‌زنند. پیوندی که به شرایط اجتماعی پیرامون هنرمند بی ارتباط به نظر نمی‌رسد. چنین خوانشی اما بدون در نظر گرفتن دوره کاری هنرمند کمتر با معنا به نظر می‌آید و این نکته درست همان ویژگی‌ای است که از سویی بر ضرورت پیگیری آثار محمدی و از سوی دیگر بر اهمیت دوره کار پیوسته او تاکید می‌ورزد.