VERISIMILITUDE

A review on Mehdi Moghimnejad's solo show at No.6 gallery, by Ali Ettehad, Feb. 19-26, 2010

Mehdi Moghimnejad has been known mostly as a scholar, researcher and translator in recent years. But above all else he is an artist who has worked as a photographer for many years. While rarely exhibiting his works, he insists on the primacy of the morphological aspects of photography and also on the modernist discourses. Like scattered private notes, his photomontages portray the different dimensions of his life but, face to face with his work, we can hardly see any sign of the realm of his private life in them.

He combines the impact of his life and his experiences as an artist, projecting them into fabricated images. In an image on one side of the frame a small desert tornado stands still in front of the camera; in another, rocks are throwing themselves from a dilapidated arch toward the camera; and in a third, a crescent moon glimmers persistently from behind a dark cloud. Every photo in this series seems to be a fragment from a longer narrative, a poetic tale of which the beginning and end are not revealed to us. The photos of Verisimilitude, which according to the artist indicates a quality rather than being a mere title, are created on the border between the real and the fabricated. These pictures are neither so unreal as to show their montage aspect too quickly nor are they so real as to be taken as documentaries. They are, in the true sense of the word, simulacrums, every so often exposing their simulated nature through some admirable shenanigans. They constitute a metaphysical locus by means of elements provided by the world of the artist. This is somewhere that could be compared to the utopia of Iranian mysticism: an edifice constructed of physical bricks yet permeated by a sort of strangeness - a mediation between the sensible and the intelligible.

Moghimnejad has occasionally exhibited parts of the large and growing Verisimilitude series in different places, but the recent exhibition was an opportunity for us to see many of these works alongside each other, an opportunity that brings new meaning to this collection.

واقع نمایی‌ها عکس‌های مهدی مقیم ‌نژاد در گالری شماره شش 30 بهمن تا 6 اسفند ماه 1388 علی اتحاد نام مهدی مقیم‌نژاد در سال‌های اخیر بیش از هر چیز به عنوان استاد دانشگاه، پژوهشگر و مترجم شنیده شده است. لیکن پیش از همه این‌ها او هنرمندی است که سال‌هاست با رسانه عکاسی کار می‌کند. مقیم‌نژاد که کمتر آثارش را به نمایش گذاشته، هنرمندی است که همچنان بر تقدم وجوه ریخت‌شناسانه تصویر عکاسانه و نیز بر گفتمان مدرنیستی اثر هنری پای می‌فشارد. فتومونتاژهای او همچون یادداشت‌های پراکنده خصوصی زوایای زندگی‌اش را باز می‌نمایانند؛ هرچند در مواجهه با آثار او کمتر نشانی از حوزه خصوصی زندگی هنرمند به چشم می‌خورد. مقیم نژاد تاثیرات بستر زیستی خود را با تجربه زیسته‌اش به عنوان یک هنرمند می‌آمیزد و این همه را در تصاویری برساخته فرا می‌افکند. جایی گردباد کوچک بیابانی در یک سوی قاب در برابر دوربین بی‌حرکت ایستاده و جایی سنگ‌هایی از طاقی فرسوده‌ای خود را به سوی دوربین پرتاب می‌کنند و جایی دیگر هلال ماهی با سماجت از پشت ابر سیاه هنوز می‌درخشد. هر یک از تصاویر این مجموعه، برشی از روایتی بلندتر به نظر می‌آیند؛ روایتی شاعرانه که هرگز نه آغاز آن به مخاطب نشان داده می‌شود و نه از انجام آن آگاهی می‌یابیم. تصاویر مجموعه واقع نمایی‌ها- که به باور هنرمند بیش از آن که یک عنوان باشد یک صفت است- در مرز میان امر واقع و امر برساخته بنا شده‌اند. این تصاویر نه آن چنان غیر واقعی‌اند که به سرعت ماهیت مونتاژ شده‌شان را بروز دهند و نه آن چنان واقعی‌اند که مستند فرض شوند. این‌ها به معنای خاص کلمه «وانموده»‌اند؛ وانمودهایی که با شیطنتی ستودنی گاه به گاه وانموده بودنشان را به رخ می‌کشند. این تصاویر با بهره از عناصر جهان پیرامون هنرمند جهانی را برمی‌سازند که ویژگی‌هایی فرازمینی دارد. شاید این جهان را بتوان با عالم صور معلقه عرفان ایرانی در نسبتی نزدیک یافت. عالمی که با خشت‌های جهان محسوس ساخته می‌شود اما بنایی نا آشنا می‌سازد. عالمی که واسط میان محسوس و معقول است. مقیم‌نژاد تصاویر پراکنده‌ای از مجموعه بزرگ و در حال گسترش واقع نمایی‌ها را هر از گاهی جایی به نمایش گذاشته لیکن نمایشگاه اخیر فرصتی بود تا بتوانیم تعدادی از این آثار را کنار هم و به صورتی متصل ببینیم؛ فرصتی که معناهای تازه‌ای برای این مجموعه در اختیار می‌گذارد.