RECOGNIZABLE

13 CONTEMPORARY ARTISTS’ WORKS ,FARVAHAR GALLERY
by Ali Ettehad

Recognizable was a collection of works put on display in Farvahar Gallery through the efforts of Behrang Samadzadegan, artist and university teacher. The exhibition contained works by thirteen Iranian artists who, according to Samadzadegan, are all figurative painters who have played a distinctive role in the development of Iranian figurative painting today. The list of the artists is as follows: Masoomeh Bakhtiyari, Shideh Tami, Farid Jahangir, Khosrow Hassanzadeh, Khosrow Khosravi, Rozita Sharafjahan, Mohammad Mehdi Tabatabai, Samira Alikhanzadeh, Mehrdad Mohebali, Behnam Kamrani, Shohreh Kamran and Masoomeh Mozaffari.

In an accompanying text, Samadzadegan gives a particular definition of figurative painting and writes, “figurative in two meanings: one, a genre of painting in which the human figure is the main element; and two, a painterly movement which is in opposition to pure abstraction.” As such, the domain of figurative painting even includes the still life. However, some of the works presented use media that can hardly be classified under painting in its classical sense.

Areluctance by the Iranian art institutions to present the works of past generations is probably due to a cultural idiosyncrasy, as pointed out by Samadzadegan in the accompanying text: “escaping from rereading history and forgetting a past that is not so far from us.” If, in the recent past, artists of the first generation were praised with titles such as ‘veteran’ and exhibiting their works was considered the most obvious duty of art institutions, today attention to emerging artists is so widespread that it has disturbed, regardless of the quality of works, the balance of art in the country. What is missing is a presentation of the works of a generation who were students of the first generation and teachers of the emerging artists: a generation who persistently continued their work in a time before the Iranian art market emerged. It seems more appropriate that events such as this exhibition try to fill the gap than to wait for a change in the management of visual arts in the country.

قابل تشخیص

سیزده هنرمند معاصر ایران در گالری فروهر علی اتحاد قابل تشخیص مجموعه‌ای است که به کوشش بهرنگ صمدزادگان - هنرمند و مدرس هنر- در گالری فروهر به نمایش درآمد. این نمایشگاه شامل نمونه آثاری از سیزده هنرمند ایرانی بود که به گفته‌ صمدزادگان همگی نقاشان فیگوراتیوی هستند که در شکل‌گیری نقاشی فیگوراتیو امروز ایران نقش به‌سزایی داشته‌اند. هنرمندانی که فهرست آنان بدین ترتیب است: معصومه بختیاری، شیده تامی، فرید جهانگیر، خسرو حسن زاده، خسرو خسروی، رزیتا شرف جهان، محمد مهدی طباطبایی، سمیرا علیخان زاده، مهرداد محب علی، بهنام کامرانی، شهره مهران و معصومه مظفری. صمدزادگان در متن ضمیمه‌ مجموعه تعریفی خاص از نقاشی فیگوراتیو به‌دست می‌دهد و چنین می‌نویسد: «فیگوراتیو به دو معنا؛ یکی آن‌گونه از نقاشی که به‌طور مشخص پیکر انسان، عنصر اصلی آن محسوب می‌شود و معنای دیگر، جریانی از نقاشی که در تضاد با انتزاع صرف قرار دارد». وی با چنین تعریفی دامنه‌ نقاشی فیگوراتیو را تا نمونه‌هایی همچون طبیعت بی‌جان می‌گستراند، گرچه تعدادی از آثار را به‌سختی می‌توان به عنوان رسانه‌ نقاشی در معناي كلاسيك آن طبقه‌بندی کرد. پرهیز نهادهای هنری کشور از فعالیت در چنین حوزه‌هایی شاید ریشه در ویژگی فرهنگی دارد که گردآورنده‌ مجموعه در متن نمایشگاه به آن اشاره کرده و باور دارد که در روزگار ما فراگیر شده است: «گریز از بازخوانی تاریخ و به فراموشی سپردن گذشته‌های نه چندان دور». اگر در گذشته‌ای نه چندان دور هنرمندان نسل نخست با عباراتی همچون «پیشکسوت» تجلیل می‌شدند و نمایش آثارشان بدیهی‌ترین وظیفه‌ نهادهای هنری بود، امروزه توجه به هنرمندان نوخاسته چنان همه‌گیر شده که - فارغ از کیفيت آثار- تعادل در فضای هنری کشور را برهم زده است. در این میان جای نسلی خالی می‌ماند که از سویی شاگردان نسل نخست بودند و از سوی دیگر معلمان نسل نوخاسته؛ نسلی که در روزگار پیش از زایش چیزی به نام بازار هنر ایران مصرانه به کار خود ادامه داده‌اند. به هر حال اگر امروز بار مسوولیت آن چه باید در موزه‌ها رخ دهد بر دوش گالری‌ها افتاده است؛ بهتر به نظر می‌آید که چنین تلاش‌هایی صورت پذیرد تا آن که تنها در انتظار بهبود مدیریت کلان تجسمی کشور بنشینیم